Ενημερωτικό δελτίο: Γλυκό και αλμυρό νερό στη Ζηλανδία

Γενικά, το γλυκό νερό έχει συγκέντρωση χλωριδίου κάτω των 150 mg/l, ενώ το νερό της Βόρειας Θάλασσας έχει συγκέντρωση από 16.000 έως 17.000 mg/l. Στη Ζηλανδία, το νερό χαρακτηρίζεται ως «γεωργικό γλυκό νερό» όταν η συγκέντρωση χλωριδίου είναι κάτω από 1.000 mg/l, και είναι κατάλληλο για καλλιέργειες όπως πατάτες, κρεμμύδια και σιτάρι. Στις αμμώδεις κορυφογραμμές των κολπίσκων και στις αμμοθίνες, το βρόχινο νερό σχηματίζει, λόγω της διαφοράς πυκνότητας, έναν φακό γλυκού νερού με πάχος έως 30 μέτρα, ενώ στις αμμοθίνες φτάνει σχεδόν τα 100 μέτρα. Αυτά τα στρώματα δημιουργούνται επειδή το γλυκό νερό είναι βαρύτερο από το αλμυρό νερό, με αποτέλεσμα να επιπλέει πάνω από τα αλμυρά υπόγεια ύδατα. Στα πόλντερ με αργιλώδη στρώματα η διήθηση είναι περιορισμένη, με αποτέλεσμα ο φακός βρόχινου νερού να είναι συχνά λεπτός (λιγότερο από 2 μέτρα) και τα ρηχά υπόγεια ύδατα να είναι υφάλμυρα έως αλμυρά. Η αποστράγγιση των υπόγειων υδάτων εκτός του συστήματος αποστράγγισης επηρεάζει τη σταθερότητα του φακού βρόχινου νερού.