Τα νέα εντομοκτόνα και οι ιογενείς παθογόνοι οργανισμοί δεν αυξάνουν συνεργιστικά τη θνησιμότητα των μελισσών

Η παρούσα εργαστηριακή μελέτη εξετάζει τις συνδυασμένες επιδράσεις υποθανατηφόρων δόσεων των εντομοκτόνων φιπρονίλης (FIP) και σουλφοξαφλόρ (SULF) καθώς και των ιικών παθογόνων —του ιού των παραμορφωμένων φτερών A/B (DWV-A/B) και του ιού των μαύρων βασιλικών κυττάρων (BQCV)— στην επιβίωση των εργατριών μελισσών, το ιικό φορτίο και την ανοσολογική ικανότητα. Η χρόνια έκθεση σε FIP σε συγκέντρωση 4,3 µg/ml (50% LC50) και σε SULF σε συγκέντρωση 0,132 µg/ml (10% LC50), παράλληλα με την έγχυση ιού σε τίτλο 10^7, δεν έδειξε καμία συνεργιστική αύξηση της θνησιμότητας ή του ιικού φορτίου. Ωστόσο, το sulfoxaflor τροποποίησε σημαντικά τις ανοσολογικές αντιδράσεις του ξενιστή, όπως υποδεικνύεται από την αλλοιωμένη γονιδιακή έκφραση. Το fipronil μείωσε την επιβίωση των μελισσών, και οι ιογενείς παθογόνοι παρέμειναν μια βασική απειλή. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ταυτόχρονη έκθεση σε FIP και SULF δεν ενισχύει τις επιπτώσεις των ιογενών παθογόνων στις μέλισσες.